“If you treat drivers like idiots, they act as idiots. Never treat anyone in the public realm as an idiot, always assume they have intelligence.”

Deze uitspraak werd gedaan door verkeerskundige Hans Monderman die de ontwikkelaar was van het ‘Shared Space’ principe. In januari 2008 overleed hij maar zijn theorie wordt vandaag de dag steeds populairder en op verschillende plaatsen toegepast. Ik noem hier om te beginnen Drachten maar ook Londen en New York hebben al ‘Shared Space’ locaties. In een ‘Shared Space’ ruimte wordt er zo min mogelijk gebruikt gemaakt van verkeersborden. Dit moet er voor zorgen dat de verkeersdeelnemers meer op elkaar gaan letten. De wegen zijn vrij van asfalt en er zijn geen stoepranden. Er zijn geen voorschriften over het gebruik van deze straat, en er zijn dus ook geen fietspaden.

In het ‘Shared Space’ principe moet de aanpassing van de openbare ruimte uitnodigen tot sociaal gedrag. Wat is gepast en wat is ongepast, dit zijn afwegingen die de weggebruiker zichzelf moet afvragen.

Om te onderzoeken hoe bewoners zo’n locatie ervaren en om het project meer onder de aandacht te brengen ben ik samen met vijf andere communicatie studenten betrokken bij het project ‘Respect in plaats van Regels. In dit project worden wij ondersteund door o.a. het Shared Space Institute, de politie Friesland en enkele gemeenten in Friesland. Uiteraard zijn wij niet de enige studenten die hierbij betrokken zijn. Ook studenten verkeerskunde en stedenbouwkunde buigen zich over de mogelijkheden van een ‘Sahred Space’ ruimte. Maar hoe zit het nu eigenlijk met de aansprakelijkheid bij een ongeluk? Met deze vraag houden de studenten MER Recht zich bezig.

Om dit gehele project soepel te laten verlopen ben ik samen met nog vijf studenten verantwoordelijk voor de interne- en externe communicatie binnen het project. Zo hebben wij een intern communicatieplan geschreven, zijn we benaderd voor een radio interview met Omroep Friesland en zijn onze persberichten al meerdere malen gepubliceerd. In de tussentijd werken wij hard aan ons extern communicatieplan, het verzorgen van vergaderingen en zijn Marco en ik bezig met het maken van een tweede nieuwsbrief die zes januari verstuurd zal worden.

Aankomende maandag zullen wij de bewoners van Mildam (Friesland) ondervragen hoe zij de locatie ervaren. Samen met Bert, Sjouke en Anneruth ga ik gewapend met drie voicerecorders die kant op. Ik ben benieuwd wat de uitkomst van ons onderzoek zal zijn.. Een vervolg hierop kun je volgende week verwachten, tot dan!

NB: Mocht je op de hoogte willen blijven van de voortgang van dit project kunt je je e-mail adres achterlaten zodat ook jij die nieuwsbrief ontvangt.

Het is alweer eeuwen geleden dat ik een bericht heb geschreven.. Voor de mensen die hebben opgelet is mtmind.nl al een tijdje uit de lucht en zit ik Tempel IT achter de broek om dit in orde te maken.. Hoe dan ook ben ik mijn trouwe lezers verplicht om eens een up date te geven over de gang van zaken binnen mijn drukke, gezellige en soms ook rustige bestaan.

Ik ben inmiddels begonnen aan mijn vierde en laatste jaar aan de Noordelijke Hogeschool en heb erg moeten wennen aan het tempo waarmee dat van start ging. Na een stage van vier maanden in Amsterdam, een semester in Zuid Frankrijk  en een lange zomervakantie was ik al tijden niet op school geweest. Na een vliegende start zitten de eerste acht weken er alweer op en ben ik nog in afwachting van de resultaten van mijn toetsen en projecten.

Vandaag de dag ben ik op zoek naar een leuke en uitdagende stageplaats waar ik kan afstuderen. Dit lijkt makkelijk maar helaas heb ik nog niets kunnen vinden. Mijn streven om in juli af te studeren is er nog steeds en ik ben er ook zeker van dat dit moet lukken.

Verder gaat ook het ‘gewone’ leven gewoon door. Mijn auto heeft het voor de tweede keer op de afsluitdijk begeven en de garagehouder vertelde me dat het nu echt tijd werd om afscheid te nemen van mijn wagentje. Droevig maar niet geheel onverwachts natuurlijk.. Aankomende zaterdag maakt mijn Fiesta dus plaats voor mijn nieuwe auto.. Hierbij moet ik wel vermelden dat dit zonder mijn paps en lieve Jurjen niet mogelijk was geweest! Bedankt daarvoor..

Achja, en zo gaat het allemaal lekker door.. Een beetje werken, afstuderen, genieten van het samenwonen en niet te vergeten mijn vriendjes en vriendinnetjes met wie ik een hoop beleef.

Al een geruime tijd was de bruiloft van Sander & Liselore het gesprek van de dag. Daar waar sommigen een maandje of twee van de voren eens gaan plannen hadden zij grotere plannen. Een jaar geleden zijn ze begonnen met het zoeken van de perfecte jurk, het perfecte pak en niet geheel onbelangrijk de mooiste trouwlocatie. Door de maanden heen was ook ik continu bij deze planning betrokken. Met veel liefde ging ik met Liselore, haar moeder en beste vriendin Renske op pad naar Breda om daar haar droomjurk te zoeken. Met mijn broer, mijn moeder en zijn beste vriend Daan vertrok ik naar Krimpen aan de Lek omdat Sander daar meende te kunnen slagen voor zijn pak.

En zo vlogen de weken / maanden eigenlijk voorbij. Eind augustus ontvingen Renske en ik ons draaiboek en hebben we de hele dag nogmaals stap voor stap doorgenomen. Half acht opstaan, haar & make up, foto’s maken, elkaar het “Ja woord” geven te Bloemendaal, terug naar café Stempels voor de toost en zo stond er in enkele pagina’s omschreven hoe de dag er uit moest komen te zien.

Ik kan er nog uren over door schrijven maar kort en krachtig was het gewoon een prachtige dag! Het was droog, Sander & Liselore zagen er prachtig uit en de goede planning van het bruidspaar heeft zijn vruchten afgeworpen want alles verliep soepeltjes!

Gelijk maak ik van deze gelegenheid gebruik om drie mensen in het bijzonder te bedanken voor mijn outfit. Marjolein Smits- van Amerongen, Deborah & Wilma.. Waar was ik zonder jullie geweest. Jurken zijn niet aan mij besteed, maar toch hebben jullie er iets prachtigs van gemaakt. Bedankt!

Samen met mijn ceremoniemeester partner Renske!

En natuurlijk een kiekje met mijn knappe broer!

En dat was het dan. De dag waar iedereen zo naar uit keek is alweer voorbij. Meneer & Mevrouw Tempel genieten nu van een korte maar welverdiende vakantie in Parijs en ik ben inmiddels de studieboeken weer ingedoken. Top! :(
Oh en Jurjen, trek alsjeblieft dat pak nog een keer aan.. RrrRrr…

Terwijl Jurjen een stoere mannen film kijkt buig ik mij weer eens over mijn toetsenbord om een literair hoogstandje voor mijn lezers te schrijven. Heb ik eigenlijk nog wel lezers vroeg ik mij laatst af.. Het bewijs kwam uit een onverwachte hoek toen mijn oud klasgenoot (Straw) Berry mij vertelde dat mijn blog gehackt was. Een of andere nerd had er allemaal rotzooi op gezet. Snel Tempel IT de opdracht te geven om dat te fixen en online was mtmind.nl weer. Thanks B!

Daarmee voor mij een nieuwe missie. Het schrijven van een bericht over de gang van zaken of de dagelijkse gedachten die mijn hoofd voorzien van (te) veel inhoud. Schrijf ik over hoe de zomer voorbij vliegt, of richt ik mij dit keer op de voor- en nadelen van het samenwonen? Keuzes, keuzes, dagelijks maak je ze. Soms weloverwogen, soms intuïtief.

Soms vraag ik mij af of ik teveel over dingen nadenk. Ik vertel mijn moeder regelmatig, joh leg het toch naast je neer! Je gaat je daar toch niet druk om maken, er zijn echt wel leukere dingen om je energie in te steken hoor. En toch merk ik dat je zulke dingen makkelijker tegen anderen zegt dan dat je er zelf gehoor aan geeft. Ik kan dagen nadenken over de keuzes die ik maak. Ben ik wel correct tegen iemand geweest, had ik dit misschien anders aan moeten pakken, wat zouden andere mensen van mijn keuzes vinden? En zo kan ik eindeloos doorgaan over mijn weloverwogen en intuïtieve keuzes.

Vannacht zat ik met een kopje thee in de woonkamer, ik kon niet slapen maar kon ook niet verklaren waarom. Ben ik soms toe aan een lekkere vakantie samen met mijn lief? Of heb ik gewoon weer wat ritme in mijn leven nodig? Ondertussen ben ik weer in Leeuwarden geweest en was ook dat een dag vol keuzes en nieuwe dingen die mijn hoofdje weer moet verwerken. opdrachten, afstuderen, studiepunten die maar niet bijgeschreven worden. Ook voor deze dingen komt uiteindelijk wel weer een oplossing.

 Voor nu maak ik de keuze om met een kop thee op de bank te ploffen. Heb weer genoeg om over na te denken.

Eenmaal terug gekomen uit France was het tijd voor mij om mijn studie weer op te pakken en om een baantje te zoeken. Na lang zoeken kwam ik erachter dat de baantjes niet voor het oprapen lagen en dat ik misschien mijn eisen een beetje bij moest stellen. Na mijn inschrijving bij Studelta, Randstad, Studentenwerk en zo kan ik nog even doorgaan had ik na een maand nog steeds geen job. De muren kwamen op mij af en mijn rekening had zijn dieptepunt bereikt dus ik besloot in horeca aan de slag te gaan. Meestal erg leuk maar soms ook bijzonder vermoeiend.

Ik: Goede avond, heeft het allemaal gesmaakt bij jullie?
Moeder: Bij mij was het heerlijk maar mijn dochter vond het niet zo….
Dochter: Nee, ik kom hier nooit meer!!
Ik: Jeetje, mag ik vragen wat er niet goed was?
Dochter: De vis is waterig en de groente vies…
Ik: Oh wat vervelend.., maar u heeft wel uw bord leeg gegeten?
Dochter: Tssja, ik had honger..
Ik: Okay, ik vind het vervelend dat u niet lekker gegeten heeft.. Kan ik u iets te drinken aanbieden?
Dochter: Nee, we gaan!
Ik: Dus mevrouw, u komt voortaan alleen hier eten?
Moeder: Ja, ik kom wel terug hoor maar niet met HAAR!
Ik: Gelukkig, dan zie ik u graag een volgende keer.
Dochter: Ik wil graag pinnen..
Ik: Oh, dat is nou vervelend, onze pin in stuk, u zult om de hoek even moeten pinnen
Dochter: ZUCHT!

Jaja, zo gaan die dingen.. Je kunt helaas niet het iedereen naar de zin maken..
Een ander geval gebeurde me van de week..

Ik: Goedemiddag, kan ik iets te drinken voor jullie inschenken?
Groep: Ja graag.. Een rose, fristi, een vaasje, een rode wijn en een glaasje water etc..
Ik: Alstublieft een rose …. en uw vaasje..
Vrouw: DIT IS GEEN VAASJE
Ik: Mevrouw, dit is wel een vaasje
Vrouw: DIT IS GEEN VAASJE
Ik: Mevrouw, bij ons zijn dit de vaasjes
Vrouw: Ga maar niet met me in discussie ik heb JAAAAAREN in de horeca gewerkt!
Ik: Zucht, zet de drankjes op tafel en loop naar een andere tafel
Vrouw mompelt: Is ze nou helemaal gek geworden, ik weet heus wel wat een vaasje is.
Ik: Loop naar binnen en denk, ach, die heb je er ook bij..

Laterrr die avond.. Diezelfde gasten gaan weg nadat hun kinderen al meerdere keren achter de bar vandaan gehaald waren, ze dus geen vaasjes meer wilden etc. Komt er een vrouw van de groep naar mij toe.. KIJK: Mijn dochter heeft een tekening voor je gemaakt. Ik: Ooh wat lief.. Kind: Ja het is een HEKS net als jij! .. Ik: Ooh wat leuk heksen spreken mij erg aan.. Moeder: Nou als je zo blij bent mag je dat ook wel uiten hoor.. Ik: Ik ben een stille genieter maar bedankt, fijne avond nog en vergeet de tekening van jullie dinosaurus niet.. Kind: HET IS EEN HOND!.. Ik: Ooh jeetje!

En zo zie je maar.. Ook de horeca kent gekke mensen. Van heerlijke genieters die je met respect behandelen en zeggen dat ze heerlijk gegeten hebben. Tot onbeleefde gasten die denken dat ze bij vrienden thuis zijn waar ze alles maar kunnen zeggen en doen. Ik doe mijn best om het iedereen zo’n dag naar de zin te maken maar oh oh, wat is het soms lastig!

Naast alle leuke berichten die ik schrijf … ;) Moet ik ook tijd vrijmaken voor mijn studie! Nou probeer ik op de valreep een project te halen en heb daar ongeveer 150 ingevulde enquetes voor nodig!

Plz be so kind en vul er 1 in.. Het gaat over mobiele telefonie en is geschikt voor mensen met een HTC, Blackberry, SamSung of Nokia.. Mijn dank is ernorm!

Naar de enquete…

Deze zomer hebben Jurjen en ik geen plannen voor een (zon) vakantie. Om die reden besloten wij om een weekend weg te gaan zodat we toch even lekker samen konden zijn. Limburg werd de plaats van bestemming omdat Jurjen daar vroeger vaak kwam, familie heeft wonen en omdat het er,.. laten we eerlijk zijn, prachtig is.

Afgelopen vrijdag vertrokken wij richting Maastricht. Een ritje waar je normaal een uurtje of 3 over doet maar op vrijdag middag een kleine 4.5 uur. Op de valreep hadden wij via internet een plek om te slapen gevonden want het leek wel alsof half Nederland een weekendje Limburg in de planning had. We zouden verblijven op het landgoed dat ook wel Château St. Gerlach wordt genoemd. Een locatie vlak buiten Valkenburg waar president Bush, Balkenende en vele andere bekende mensen al eens verbleven. Vol verwachting reden wij door de slagbomen.. En wat ik daar aantrof was werkelijk sprookjesachtig. Een prachtige beeldentuin met het aanzicht op twee hele mooie gebouwen.

Het afgelopen weekend heb ik genoten van mijn eigen sprookje in mijn eigen prinsessenkamer en met mijn eigen prins.

Ze zeggen dat je het voelt wanneer je de ware liefde gevonden hebt. Ze zeggen dat je vanaf dat moment weet dat je met diegene oud wilt worden. Sinds mijn pubertijd heb ik mij verbaasd over deze uitspraken. Je weet toch nooit wat de toekomst je brengt, hoe kunnen deze mensen nou beweren dat iemand de ware is?

Ik weet nog dat ik met een vroeger vriendje een weekend weg was. Ineens vroeg hij aan mij: Maaike, denk jij dat wij zullen trouwen? Verliefd en naïef als dat ik was zei ik: JA natuurlijk, tsss wat een lul, hoe kon hij daar nou aan twijfelen?!.  Later kwam ik erachter dat hij al weken vreemd ging. Vervloekt heb ik hem, maar ja.. Een wijze les was het zeker. Ga er op je 17e niet vanuit dat iemand de ware is na een relatie van 1 jaar en 364 dagen.

Oh en nog een tip begin helemaal te twijfelen wanneer je hoort dat jij èn een ander meisje hetzelfde valentijnscadeau krijgen.. Ze zeggen dat je in het leven niet op 1 paard moet wedden maar hij nam dat wel erg serieus..

Een ander vriendje zei na 4 weken. Maaike, ik hou van jou. Vol verbazing heb ik gezegd dat hij in dit stadium alleen nog van zijn moeder kon houden. Wat dacht hij wel, mij een beetje bang maken met zulke uitspraken. Brrrr, Idioot!

Maar ook teksten zoals, ik vind je al vier jaar leuk maar durfde nooit wat te zeggen is iets wat niet tot de ware behoord. Als hij of zij de ware is dan weet je dat toch vanaf het begin, je zou zeggen dat er dan geen ontkomen meer aan is? Die twee harten zouden elkaar dan hoe dan ook moeten vinden. Daar doe je geen vier jaar over lijkt me?

Of de, ik vind je erg bijzonder Maaike, over tien minuten in de wc uitspraak? Een klassieker waar ik nog vaak om kan lachen. Jeetje, toen ik dat hoorde voelde ik me inderdaad enorm bijzonder. Ik had geen idee dat iemand zo gemakkelijk over mij kon denken. Moet toch eens op een hoe controleer ik mijn lichaamstaal cursus. Blijkbaar had ik dat nog niet helemaal onder controle. Stelde ik me dan echt zo beschikbaar op? Foeii Maaike, wederom een wijze les!

En zo zit de wereld vol met vragen en meningen over de ware. Door de jaren heen heb ik ook niet stil gezeten. Ik heb genoeg om me heen geflirt en gekust. Tssja wanneer is iemand de ware. Het gaat 6 maanden goed en dan komen de vervelende tijden. Zijn manier van eten, autorijden, praten, kleden, leefwijze en ga zo maar door. Allemaal dingen die de relatie vroeg of laat de das om deden.

Hoe leuk is het dan om nu te beseffen dat je ontzettend blij bent met diegene met wie je samenwoont. Simpelweg vanwege het feit dat je het idee hebt dat iemand ècht bij je past. Dat je het leuk hebt samen! Samen kunt lachen en kunt mopperen. Dat je geniet van iemand zijn eigenaardigheden. Dat besef is heerlijk!

En op de vraag of het mijn ware liefde is zeg ik gewoon, we zullen zien! Ik hoop het!

Het plan voor een dagje varen op de Friese meren lag er al een tijdje. Research was al gedaan en het vaarteam was ook al redelijk samengesteld. Het wachten was op mooi weer en een dag dat iedereen of bijna iedereen mee kon.

Twee weken geleden was het dan zo ver. Het weer leek prima, het team was gevormd en ook de route was uitgestippeld. Met een tas vol lekkernijen, alcoholische versnaperingen en de nodige zonnebrand vertrokken wij richting Akkrum.

Eenmaal aangekomen troffen wij daar onze sloep, en na een kleine uitleg konden we op pad.. Met schipper Ray moest het allemaal goedkomen. Met als vertrekpunt Akkrum, zijn we naar Sneek gevaren waar nog met een klomp geld wordt gevraagd bij de bruggen. Iets wat ik van te voren al zei, maar niemand wilde luisteren. Eenmaal in Sneek bij de brug aangekomen was er geen kleingeld en hebben we dan ook verzaakt te betalen! Gelukkig mochten we doorvaren en zijn we via allemaal kleine dorpjes terug gevaren.

Ik kan er lang en kort over schrijven.. Maar het simpele woord blijft: Genieten!

Inmiddels ben ik alweer een tijdje in Nederland en heb ik afgelopen vrijdag mijn laatste Frankrijk tentamen gemaakt met daaropvolgend een eindgesprek over mijn ervaringen als uitwisselingstudent. Nou niet het meest leuke gesprek omdat ik helaas weinig positieve berichten had voor mijn docenten. Ik zat vol met vragen over hoe nu verder? Hoe kom ik aan mijn punten? En wat voor opdrachten moet ik nog doen om het succesvol af te ronden? Vragen waar mijn docenten helaas weinig raad mee wisten. Ja, dat moeten we allemaal nog maar eens bekijken was het antwoord dat ik kreeg. Nou niet echt het antwoord waar ik op hoopte maar afwachten lijkt weer de enige optie die mij is gegeven.

Ook ben ik druk aan het peinzen over mijn financiële crisis en de daarbij behoordende issue, where to find a nice job!?
En niet te vergeten; wanneer ga ik mijn spullen in Hippo uitzoeken om mee te nemen naar Schagen en waar laat ik het allemaal?

Je zou zeggen dat dit allemaal een hele relaxte bezigheid moet zijn. Maar zoals sommigen van jullie misschien weten heb ik er moeite mee wanner dingen onduidelijk zijn. Ik heb vaste plannen nodig, een datum wanneer iets moet gebeuren en het liefst ook nog een tijdstip. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel onduidelijkheid en dat is nu juist wat mijn leven op het moment een beetje is.

Het is onduidelijk wat ik nog voor school moet doen omdat de docenten zelf volgens mij ook niet helemaal goed weten wat nou eigenlijk de bedoeling is. Het is onduidelijk waar ik zal gaan werken omdat ik zelf misschien een te groot eisen pakket heb. Neemt niet weg dat mijn financiële crisis toch snel eens opgelost zal moeten worden.. Wordt het dan toch een baantje als postbode of barmeisje? Het is onduidelijk wat Jurjen en ik gaan doen qua wonen en ook waar.. We zijn donderdag bij een huis gaan kijken in Schagen, maar dat was toch niet helemaal naar onze wens. Wordt het dan misschien toch Haarlem of moeten we gewoon in Schagen blijven zoeken? Ondertussen staan bijna al mijn spullen nog bij mijn ouders en begin ik me af te vragen waar ik die in hemelsnaam allemaal moet laten.. Ook begint mijn auto het zo langzamerhand redelijk te begeven. Handvaten die eraf vallen, je kan het zo gek niet bedenken of het valt van mijn auto af. Volgens mijn vader nog een prrrrima auto om in te rijden, maar volgens mij een onveilig ding waarmee ik zeker weten weer een keer stil kom te staan.

Misschien niet de grootste zaken om je als jong meisje druk over te maken maar ik kan hier gerust uren over piekeren. Zou ik dan toch een vorm van autisme bezitten? Dat wanneer er te veel dingen veranderen in mijn leven ik in paniek raak. Heb ik dan echt zoveel structuur in mijn leven nodig om alles een beetje op de rit te houden?

De tijd zal het me leren….