Al een geruime tijd was de bruiloft van Sander & Liselore het gesprek van de dag. Daar waar sommigen een maandje of twee van de voren eens gaan plannen hadden zij grotere plannen. Een jaar geleden zijn ze begonnen met het zoeken van de perfecte jurk, het perfecte pak en niet geheel onbelangrijk de mooiste trouwlocatie. Door de maanden heen was ook ik continu bij deze planning betrokken. Met veel liefde ging ik met Liselore, haar moeder en beste vriendin Renske op pad naar Breda om daar haar droomjurk te zoeken. Met mijn broer, mijn moeder en zijn beste vriend Daan vertrok ik naar Krimpen aan de Lek omdat Sander daar meende te kunnen slagen voor zijn pak.

En zo vlogen de weken / maanden eigenlijk voorbij. Eind augustus ontvingen Renske en ik ons draaiboek en hebben we de hele dag nogmaals stap voor stap doorgenomen. Half acht opstaan, haar & make up, foto’s maken, elkaar het “Ja woord” geven te Bloemendaal, terug naar café Stempels voor de toost en zo stond er in enkele pagina’s omschreven hoe de dag er uit moest komen te zien.

Ik kan er nog uren over door schrijven maar kort en krachtig was het gewoon een prachtige dag! Het was droog, Sander & Liselore zagen er prachtig uit en de goede planning van het bruidspaar heeft zijn vruchten afgeworpen want alles verliep soepeltjes!

Gelijk maak ik van deze gelegenheid gebruik om drie mensen in het bijzonder te bedanken voor mijn outfit. Marjolein Smits- van Amerongen, Deborah & Wilma.. Waar was ik zonder jullie geweest. Jurken zijn niet aan mij besteed, maar toch hebben jullie er iets prachtigs van gemaakt. Bedankt!

Samen met mijn ceremoniemeester partner Renske!

En natuurlijk een kiekje met mijn knappe broer!

En dat was het dan. De dag waar iedereen zo naar uit keek is alweer voorbij. Meneer & Mevrouw Tempel genieten nu van een korte maar welverdiende vakantie in Parijs en ik ben inmiddels de studieboeken weer ingedoken. Top! :(
Oh en Jurjen, trek alsjeblieft dat pak nog een keer aan.. RrrRrr…

Terwijl Jurjen een stoere mannen film kijkt buig ik mij weer eens over mijn toetsenbord om een literair hoogstandje voor mijn lezers te schrijven. Heb ik eigenlijk nog wel lezers vroeg ik mij laatst af.. Het bewijs kwam uit een onverwachte hoek toen mijn oud klasgenoot (Straw) Berry mij vertelde dat mijn blog gehackt was. Een of andere nerd had er allemaal rotzooi op gezet. Snel Tempel IT de opdracht te geven om dat te fixen en online was mtmind.nl weer. Thanks B!

Daarmee voor mij een nieuwe missie. Het schrijven van een bericht over de gang van zaken of de dagelijkse gedachten die mijn hoofd voorzien van (te) veel inhoud. Schrijf ik over hoe de zomer voorbij vliegt, of richt ik mij dit keer op de voor- en nadelen van het samenwonen? Keuzes, keuzes, dagelijks maak je ze. Soms weloverwogen, soms intuïtief.

Soms vraag ik mij af of ik teveel over dingen nadenk. Ik vertel mijn moeder regelmatig, joh leg het toch naast je neer! Je gaat je daar toch niet druk om maken, er zijn echt wel leukere dingen om je energie in te steken hoor. En toch merk ik dat je zulke dingen makkelijker tegen anderen zegt dan dat je er zelf gehoor aan geeft. Ik kan dagen nadenken over de keuzes die ik maak. Ben ik wel correct tegen iemand geweest, had ik dit misschien anders aan moeten pakken, wat zouden andere mensen van mijn keuzes vinden? En zo kan ik eindeloos doorgaan over mijn weloverwogen en intuïtieve keuzes.

Vannacht zat ik met een kopje thee in de woonkamer, ik kon niet slapen maar kon ook niet verklaren waarom. Ben ik soms toe aan een lekkere vakantie samen met mijn lief? Of heb ik gewoon weer wat ritme in mijn leven nodig? Ondertussen ben ik weer in Leeuwarden geweest en was ook dat een dag vol keuzes en nieuwe dingen die mijn hoofdje weer moet verwerken. opdrachten, afstuderen, studiepunten die maar niet bijgeschreven worden. Ook voor deze dingen komt uiteindelijk wel weer een oplossing.

 Voor nu maak ik de keuze om met een kop thee op de bank te ploffen. Heb weer genoeg om over na te denken.

Eenmaal terug gekomen uit France was het tijd voor mij om mijn studie weer op te pakken en om een baantje te zoeken. Na lang zoeken kwam ik erachter dat de baantjes niet voor het oprapen lagen en dat ik misschien mijn eisen een beetje bij moest stellen. Na mijn inschrijving bij Studelta, Randstad, Studentenwerk en zo kan ik nog even doorgaan had ik na een maand nog steeds geen job. De muren kwamen op mij af en mijn rekening had zijn dieptepunt bereikt dus ik besloot in horeca aan de slag te gaan. Meestal erg leuk maar soms ook bijzonder vermoeiend.

Ik: Goede avond, heeft het allemaal gesmaakt bij jullie?
Moeder: Bij mij was het heerlijk maar mijn dochter vond het niet zo….
Dochter: Nee, ik kom hier nooit meer!!
Ik: Jeetje, mag ik vragen wat er niet goed was?
Dochter: De vis is waterig en de groente vies…
Ik: Oh wat vervelend.., maar u heeft wel uw bord leeg gegeten?
Dochter: Tssja, ik had honger..
Ik: Okay, ik vind het vervelend dat u niet lekker gegeten heeft.. Kan ik u iets te drinken aanbieden?
Dochter: Nee, we gaan!
Ik: Dus mevrouw, u komt voortaan alleen hier eten?
Moeder: Ja, ik kom wel terug hoor maar niet met HAAR!
Ik: Gelukkig, dan zie ik u graag een volgende keer.
Dochter: Ik wil graag pinnen..
Ik: Oh, dat is nou vervelend, onze pin in stuk, u zult om de hoek even moeten pinnen
Dochter: ZUCHT!

Jaja, zo gaan die dingen.. Je kunt helaas niet het iedereen naar de zin maken..
Een ander geval gebeurde me van de week..

Ik: Goedemiddag, kan ik iets te drinken voor jullie inschenken?
Groep: Ja graag.. Een rose, fristi, een vaasje, een rode wijn en een glaasje water etc..
Ik: Alstublieft een rose …. en uw vaasje..
Vrouw: DIT IS GEEN VAASJE
Ik: Mevrouw, dit is wel een vaasje
Vrouw: DIT IS GEEN VAASJE
Ik: Mevrouw, bij ons zijn dit de vaasjes
Vrouw: Ga maar niet met me in discussie ik heb JAAAAAREN in de horeca gewerkt!
Ik: Zucht, zet de drankjes op tafel en loop naar een andere tafel
Vrouw mompelt: Is ze nou helemaal gek geworden, ik weet heus wel wat een vaasje is.
Ik: Loop naar binnen en denk, ach, die heb je er ook bij..

Laterrr die avond.. Diezelfde gasten gaan weg nadat hun kinderen al meerdere keren achter de bar vandaan gehaald waren, ze dus geen vaasjes meer wilden etc. Komt er een vrouw van de groep naar mij toe.. KIJK: Mijn dochter heeft een tekening voor je gemaakt. Ik: Ooh wat lief.. Kind: Ja het is een HEKS net als jij! .. Ik: Ooh wat leuk heksen spreken mij erg aan.. Moeder: Nou als je zo blij bent mag je dat ook wel uiten hoor.. Ik: Ik ben een stille genieter maar bedankt, fijne avond nog en vergeet de tekening van jullie dinosaurus niet.. Kind: HET IS EEN HOND!.. Ik: Ooh jeetje!

En zo zie je maar.. Ook de horeca kent gekke mensen. Van heerlijke genieters die je met respect behandelen en zeggen dat ze heerlijk gegeten hebben. Tot onbeleefde gasten die denken dat ze bij vrienden thuis zijn waar ze alles maar kunnen zeggen en doen. Ik doe mijn best om het iedereen zo’n dag naar de zin te maken maar oh oh, wat is het soms lastig!

Naast alle leuke berichten die ik schrijf … ;) Moet ik ook tijd vrijmaken voor mijn studie! Nou probeer ik op de valreep een project te halen en heb daar ongeveer 150 ingevulde enquetes voor nodig!

Plz be so kind en vul er 1 in.. Het gaat over mobiele telefonie en is geschikt voor mensen met een HTC, Blackberry, SamSung of Nokia.. Mijn dank is ernorm!

Naar de enquete…

Deze zomer hebben Jurjen en ik geen plannen voor een (zon) vakantie. Om die reden besloten wij om een weekend weg te gaan zodat we toch even lekker samen konden zijn. Limburg werd de plaats van bestemming omdat Jurjen daar vroeger vaak kwam, familie heeft wonen en omdat het er,.. laten we eerlijk zijn, prachtig is.

Afgelopen vrijdag vertrokken wij richting Maastricht. Een ritje waar je normaal een uurtje of 3 over doet maar op vrijdag middag een kleine 4.5 uur. Op de valreep hadden wij via internet een plek om te slapen gevonden want het leek wel alsof half Nederland een weekendje Limburg in de planning had. We zouden verblijven op het landgoed dat ook wel Château St. Gerlach wordt genoemd. Een locatie vlak buiten Valkenburg waar president Bush, Balkenende en vele andere bekende mensen al eens verbleven. Vol verwachting reden wij door de slagbomen.. En wat ik daar aantrof was werkelijk sprookjesachtig. Een prachtige beeldentuin met het aanzicht op twee hele mooie gebouwen.

Het afgelopen weekend heb ik genoten van mijn eigen sprookje in mijn eigen prinsessenkamer en met mijn eigen prins.

Ze zeggen dat je het voelt wanneer je de ware liefde gevonden hebt. Ze zeggen dat je vanaf dat moment weet dat je met diegene oud wilt worden. Sinds mijn pubertijd heb ik mij verbaasd over deze uitspraken. Je weet toch nooit wat de toekomst je brengt, hoe kunnen deze mensen nou beweren dat iemand de ware is?

Ik weet nog dat ik met een vroeger vriendje een weekend weg was. Ineens vroeg hij aan mij: Maaike, denk jij dat wij zullen trouwen? Verliefd en naïef als dat ik was zei ik: JA natuurlijk, tsss wat een lul, hoe kon hij daar nou aan twijfelen?!.  Later kwam ik erachter dat hij al weken vreemd ging. Vervloekt heb ik hem, maar ja.. Een wijze les was het zeker. Ga er op je 17e niet vanuit dat iemand de ware is na een relatie van 1 jaar en 364 dagen.

Oh en nog een tip begin helemaal te twijfelen wanneer je hoort dat jij èn een ander meisje hetzelfde valentijnscadeau krijgen.. Ze zeggen dat je in het leven niet op 1 paard moet wedden maar hij nam dat wel erg serieus..

Een ander vriendje zei na 4 weken. Maaike, ik hou van jou. Vol verbazing heb ik gezegd dat hij in dit stadium alleen nog van zijn moeder kon houden. Wat dacht hij wel, mij een beetje bang maken met zulke uitspraken. Brrrr, Idioot!

Maar ook teksten zoals, ik vind je al vier jaar leuk maar durfde nooit wat te zeggen is iets wat niet tot de ware behoord. Als hij of zij de ware is dan weet je dat toch vanaf het begin, je zou zeggen dat er dan geen ontkomen meer aan is? Die twee harten zouden elkaar dan hoe dan ook moeten vinden. Daar doe je geen vier jaar over lijkt me?

Of de, ik vind je erg bijzonder Maaike, over tien minuten in de wc uitspraak? Een klassieker waar ik nog vaak om kan lachen. Jeetje, toen ik dat hoorde voelde ik me inderdaad enorm bijzonder. Ik had geen idee dat iemand zo gemakkelijk over mij kon denken. Moet toch eens op een hoe controleer ik mijn lichaamstaal cursus. Blijkbaar had ik dat nog niet helemaal onder controle. Stelde ik me dan echt zo beschikbaar op? Foeii Maaike, wederom een wijze les!

En zo zit de wereld vol met vragen en meningen over de ware. Door de jaren heen heb ik ook niet stil gezeten. Ik heb genoeg om me heen geflirt en gekust. Tssja wanneer is iemand de ware. Het gaat 6 maanden goed en dan komen de vervelende tijden. Zijn manier van eten, autorijden, praten, kleden, leefwijze en ga zo maar door. Allemaal dingen die de relatie vroeg of laat de das om deden.

Hoe leuk is het dan om nu te beseffen dat je ontzettend blij bent met diegene met wie je samenwoont. Simpelweg vanwege het feit dat je het idee hebt dat iemand ècht bij je past. Dat je het leuk hebt samen! Samen kunt lachen en kunt mopperen. Dat je geniet van iemand zijn eigenaardigheden. Dat besef is heerlijk!

En op de vraag of het mijn ware liefde is zeg ik gewoon, we zullen zien! Ik hoop het!

Het plan voor een dagje varen op de Friese meren lag er al een tijdje. Research was al gedaan en het vaarteam was ook al redelijk samengesteld. Het wachten was op mooi weer en een dag dat iedereen of bijna iedereen mee kon.

Twee weken geleden was het dan zo ver. Het weer leek prima, het team was gevormd en ook de route was uitgestippeld. Met een tas vol lekkernijen, alcoholische versnaperingen en de nodige zonnebrand vertrokken wij richting Akkrum.

Eenmaal aangekomen troffen wij daar onze sloep, en na een kleine uitleg konden we op pad.. Met schipper Ray moest het allemaal goedkomen. Met als vertrekpunt Akkrum, zijn we naar Sneek gevaren waar nog met een klomp geld wordt gevraagd bij de bruggen. Iets wat ik van te voren al zei, maar niemand wilde luisteren. Eenmaal in Sneek bij de brug aangekomen was er geen kleingeld en hebben we dan ook verzaakt te betalen! Gelukkig mochten we doorvaren en zijn we via allemaal kleine dorpjes terug gevaren.

Ik kan er lang en kort over schrijven.. Maar het simpele woord blijft: Genieten!

Inmiddels ben ik alweer een tijdje in Nederland en heb ik afgelopen vrijdag mijn laatste Frankrijk tentamen gemaakt met daaropvolgend een eindgesprek over mijn ervaringen als uitwisselingstudent. Nou niet het meest leuke gesprek omdat ik helaas weinig positieve berichten had voor mijn docenten. Ik zat vol met vragen over hoe nu verder? Hoe kom ik aan mijn punten? En wat voor opdrachten moet ik nog doen om het succesvol af te ronden? Vragen waar mijn docenten helaas weinig raad mee wisten. Ja, dat moeten we allemaal nog maar eens bekijken was het antwoord dat ik kreeg. Nou niet echt het antwoord waar ik op hoopte maar afwachten lijkt weer de enige optie die mij is gegeven.

Ook ben ik druk aan het peinzen over mijn financiële crisis en de daarbij behoordende issue, where to find a nice job!?
En niet te vergeten; wanneer ga ik mijn spullen in Hippo uitzoeken om mee te nemen naar Schagen en waar laat ik het allemaal?

Je zou zeggen dat dit allemaal een hele relaxte bezigheid moet zijn. Maar zoals sommigen van jullie misschien weten heb ik er moeite mee wanner dingen onduidelijk zijn. Ik heb vaste plannen nodig, een datum wanneer iets moet gebeuren en het liefst ook nog een tijdstip. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel onduidelijkheid en dat is nu juist wat mijn leven op het moment een beetje is.

Het is onduidelijk wat ik nog voor school moet doen omdat de docenten zelf volgens mij ook niet helemaal goed weten wat nou eigenlijk de bedoeling is. Het is onduidelijk waar ik zal gaan werken omdat ik zelf misschien een te groot eisen pakket heb. Neemt niet weg dat mijn financiële crisis toch snel eens opgelost zal moeten worden.. Wordt het dan toch een baantje als postbode of barmeisje? Het is onduidelijk wat Jurjen en ik gaan doen qua wonen en ook waar.. We zijn donderdag bij een huis gaan kijken in Schagen, maar dat was toch niet helemaal naar onze wens. Wordt het dan misschien toch Haarlem of moeten we gewoon in Schagen blijven zoeken? Ondertussen staan bijna al mijn spullen nog bij mijn ouders en begin ik me af te vragen waar ik die in hemelsnaam allemaal moet laten.. Ook begint mijn auto het zo langzamerhand redelijk te begeven. Handvaten die eraf vallen, je kan het zo gek niet bedenken of het valt van mijn auto af. Volgens mijn vader nog een prrrrima auto om in te rijden, maar volgens mij een onveilig ding waarmee ik zeker weten weer een keer stil kom te staan.

Misschien niet de grootste zaken om je als jong meisje druk over te maken maar ik kan hier gerust uren over piekeren. Zou ik dan toch een vorm van autisme bezitten? Dat wanneer er te veel dingen veranderen in mijn leven ik in paniek raak. Heb ik dan echt zoveel structuur in mijn leven nodig om alles een beetje op de rit te houden?

De tijd zal het me leren….

Ruim een jaar geleden liep ik wat schuchtig en onzeker Jurjen zijn huis binnen. We hadden een paar weken daarvoor stiekem in de kroeg staan zoenen, onze eerste dates gehad en nu mocht ik zijn huis wel komen bekijken. Een mannenhuis, dat was zeker maar vanaf het eerste moment voelde ik me er erg op mijn gemak en was het fijn om er te zijn. Jurjen heeft een grote witte bank waar ik me altijd heerlijk onder een fleece dekentje kon nestelen en tevreden dronk ik daar mijn kopje thee/fris of wijn en ging weer netjes naar huis.

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en lig ik nog steeds tevreden op die bank mijn kopje thee/fris of wijn te drinken. De afgelopen 4 maanden hebben we elkaar 12 dagen gezien, niet de meest makkelijke tijd maar het besef dat je iemand echt leuk vind was er zeker. Een maand geleden tijdens mijn korte bezoekje in Nederland hebben we het al eens voorzichtig over samenwonen gehad. Zijn we daar al klaar voor, willen we het, waar gaan we wonen etc etc. Onder het genot van een wijntje besloten wij op het terras in Schagen dat we bij terugkomst maar eens goed moesten bekijken wat de mogelijkheden zijn. Trek ik bij Jurjen in, koopt hij een huis in Schagen of blijf ik toch nog tijdelijk even bij paps en mams?

Inmiddels ben ik terug in Nederland en hebben we afgelopen weekend Jurjen zijn kleding kast uitgezocht. Drie hele vuilniszakken heeft hij weg gedaan. Je zult begrijpen wat de keuze is geworden. Maaike komt bij Jurjen wonen. Nu moet ik nog ….. mijn 3 (!) kasten zitten prop vol dus dat zal nog een flink klusje worden! Ook mijn bureau zal mee gaan naar Schagen omdat ik gewoon nog een jaartje aan de studie zal moeten.

Ik zal je bekennen dat ik het allemaal best spannend vind. De afgelopen maanden was ik hier al veel maar nu gaan ook echt al mijn spullen mee en kan ik niet even naar mijn ouders vluchten wanneer ik het allemaal even niet zie zitten.

Ach, het heeft allemaal geen haast en het zal ook zeker goedkomen. Langzaam bij beetje wordt dit mannenhuis getransformeerd tot een gezellig huisje met bloemetjes en kaarsjes. Ik geniet ervan JJ.

Nadat ik van de week mijn koffer weer had uitgepakt, en ons huisje had schoongemaakt stond mijn laatste bezoek op het programma. En niet zomaar een bezoekje, mijn broer en zijn aanstaande mevrouw Tempel kwamen mij bezoeken in Zuid Frankrijk. Afgelopen vrijdag vertrok ik om 07.00 uur richting het vliegveld om daar San & Lies op te halen! De hele week had ik het weerbericht in de gaten gehouden en het leek werkelijk vreselijk te worden. Het enige wat ik op mijn beeldscherm zag waren wolken, regen en onweer afbeeldingen. Die ochtend was het droog en zonnig, so far so good!

En wat hebben we het goed en gezellig gehad. Bijna geen wolk aan de lucht en allemaal leuke dingen gedaan! Zo bezocht ik met hun Cannes, Nice, Antibes en ben ik voor de derde keer naar Monaco geweest. Dit keer was ik niet eens meer onder de indruk van alle grote boten en auto’s, alles went zou je haast zeggen! Die dag hadden we het erover of deze mensen nog wel blij met iets zouden kunnen zijn. Willen ze een Rolex? Dan kopen ze die dag gewoon een Rolex.. Willen ze een Prada tas, ervoor sparen? Welnee niet nodig, gewoon gelijk meenemen. Zouden deze mensen ooit dat gevoel van blijdschap nog hebben na een bijzondere aankoop? Dat gevoel van JeuJ, die tas is nu van mij? Guess not aangezien iemand zijn boot daar, one more toy heeft genoemd….

Enkele minuten later liepen wij het ‘winkelcentrum’ van Monaco binnen. Helemaal leuk, overal pracht en praal.. In 1 van deze winkels liep ik tegen een prachtige Marc Jacobs zonnebril aan. Zo blut als dat ik op het moment ben kon ik hem natuurlijk niet betalen.. Liselore heeft hem voorgeschoten, mijn aandenken aan Frankrijk. Gelukkig ervaar ik het gevoel van blijdschap nog steeds. Hij is werkelijk prachtig en het laat me terug denken aan vier maanden waarin ik een hoop geleerd heb! Hoewel mijn bankrekening dat ook doet, maar dat terzijde! :)

Voor een overzicht van onze prachtige foto’s… Klik .. HIER!

  San & Lies, bedankt ! (L)

Hoe dan ook, de dagen zijn voorbij gevlogen met als leuk uitje ook nog mijn gala op zondag! Vanaf januari hebben Janneke en ik geholpen om geld hiervoor in te zamelen. We hebben Spaanse dagen, Afrikaanse dagen en een Subway BBQ dag gehouden zodat er voldoende sponsors gevonden zouden worden voor dit evenement. Om 15.00 uur vertrokken wij samen met twee klasgenootjes die kant op! Heel bijzonder om iedereen helemaal opgedoft te zien en het was zeker de moeite waard om daar bij te zijn! Er werd een talentshow gehouden en alle studenten werden het podium opgeroepen voor hun diploma en vervolg studie! Ook Janneke en ik hadden one minute of fame toen wij 450 man moesten vertellen wie de winnaar en winnares waren geworden van de Gossip Award. Al met al best spannend, maar het is helemaal goed gekomen!

 Tssja, en nu.. Nu is het studeren geblazen voor de laatste final exams! Morgen heb ik al een presentatie, volgende week mijn final speech en nog vier andere final exams. Genoeg te doen dus. Eens kijken of we mijn cijfers Cum Laude kunnen houden of dat ik de studie druk toch niet aan kan .. ;)