Toch vraag ik mijzelf onderweg naar Berlijn af, waarom we deze mini break zo ‘verdiend’ hebben? Is het écht omdat we zo hard gewerkt hebben of zijn we stiekem op zoek naar vermaak dat we thuis niet vinden? Zijn we oprecht geïnteresseerd in de stad Berlijn of staat het simpelweg goed op facebook om een paar keer per jaar te kunnen melden dat je aan het ‘genieten’ bent in Berlijn, Milaan of Madrid?

Wanneer ik mijn dagelijkse rondje op facebook doe, lees en zie ik bijna alleen maar succes verhalen en foto’s. Zelf doe ik er echter net zo hard aan mee. Ik post eigenlijk alleen succes verhalen over mijn nieuwe baan, gezellige avonden met vrienden of over hoe geweldig blij ik ben met onze ‘nieuwe’ stad Alkmaar en ons prachtige huis. De berichten over een shitty lekkage in de badkamer, mijn wekelijkse bezoeken aan het ziekenhuis of overige dagelijkse beslommeringen laat ik achterwege, want zeg nou zelf, wie zit daar nu op te wachten? Ook kies ik er net als vele anderen voor om alleen de ‘goed gelukte’ foto’s online te zetten. Foto’s waar ik met 1 oog dicht op sta, waar mijn haar voor mijn ogen zit of waar mijn lief wat ongelukkig op kijkt verwijder ik, want ja wat hebben mijn perfecte volgers aan deze imperfecte foto’s?

Kun je je voorstellen, dat wanneer wij later kinderen mogen hebben, wij alleen nog foto’s kunnen laten zien van ons geweldig perfecte leven? Foto’s van onze fantastische citytrips en foto’s van die ‘über gezellige’ avond in de kroeg, waar we bijzonder genoeg na 15 borrels allemaal nog prachtig op staan? Wij hebben van onze ouders nog vergeelde foto’s gezien waar die ene gekke vriendin net weer ongelukkig scheel kijkt of waar je vader met een dikke onderkin op staat, eerlijk gezegd had ik ze niet willen missen!

Mijn generatie, en met name ikzelf, maakt een foto, kijkt eerst hoe iedereen er op staat, om vervolgens de foto te bewerken tot een ‘retro’ exemplaar en hem met gepaste trots online te plaatsen. Hoe meer likes, de beter. Het hele bijzondere moment van de foto is ons ontgaan, maar we heb er in ieder geval goed aan gedaan de foto te checken, hem te bewerken en online te zetten!

Nu vraag ik mijzelf af of ik vanavond tijdens Oud & Nieuw viering met de A-Frinden ook  ‘mislukte’ foto’s zal bewaren. Mochten we op een dag kinderen krijgen en zij mij de vraag stellen: ‘Mam, wat deden jullie vroeger met Oud & Nieuw?’ Kan ik hen tenminste foto’s laten zien van een groep jonge mensen die wellicht slordig dronken werden, verlept en met samengeknepen ogen op de foto staan en waarvan geen van allen gelukkig perfect is!

Maar dan nu, de babyboom!
Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik eind mei de super trotse tante geworden van neefje Isaiah Noëll. Een ervaring die eigenlijk moeilijk te beschrijven valt. Ik ben op slag verliefd geworden op een klein mannetje dat mij verblijd met zijn prachtige ogen en zijn über lieve pruttel geluidjes. Ik vind het nog mooier om te zien hoe mijn broer in een vader is veranderd, mijn schoonzus in een moeder en mijn ouders in opa en oma. Sander, Liselore en Isaiah zijn een prachtig gezinnetje geworden. En wat gaat het ze goed af, Isaiah is een tevreden en lief mannetje, dikke complimenten!

Na al deze blijdschap is het echter nog niet afgelopen met de baby pret, want ook mijn vriendinnetje Tamara en haar vriend Jordi verwachten in januari hun eerste kindje. Ik vind het bijzonder om mee te maken dat deze nieuwe fase inmiddels in mijn leven is gekomen. In onze vriendengroep is iedereen inmiddels samenwonend of de trotse bewoonster van een prachtig appartement en deze nieuwe fase is heel logisch, maar toch voelt het nog wat onwennig.

Het heeft iets enorm bijzonders wanneer een vriendinnetje belt dat ze in blijde verwachting is. Tampie straalt als nooit te voren, er is al een mini buikje zichtbaar en inmiddels wordt alles in gereedheid gebracht om ook in hun leven plaats te maken voor het kleine wondertje dat op komst is.

Maar omdat geluk, net als pech in drieën komt, hield het nog niet op met al het goede nieuws. Ook mijn vriendinnetje Laura en haar vriend Bram verwachten in het nieuwe jaar hun eerste kindje. Laura, mijn vriendinnetje met wie ik 2 jaar in de klas heb gezeten, mijn vriendinnetje met wie ik sprak over school, toetsen, vriendjes, trouwen in een verre toekomst en ooit kindertjes krijgen. Ha, en nu is het zo ver, mijn vriendinnetje van de middelbare school verloofd en zwanger van hun eerste kindje. Noem me sentimenteel, maar ik ben er stiekem best van onder de indruk!

Voor wat betreft Jurjen, die is wellicht blij dat deze fase is aangebroken en hoopt misschien wel dat ook mijn eierstokken een beetje beginnen te rammelen … ;-)
Zijn we daar aan toe? Dat is iets om over na te denken …

Succes(jes):
9 april: alweer 3 jaar samen met vriendlief Jurjen
13 april: kostelijk vermaakt tijdens Paasvee Schagen
29 april: Schagen verlaten voor ons nieuwe stulpje in Alkmaar
26 mei: trotse tante geworden van neefje Isaiah Noëll
27 mei: stiekem vermaakt bij de Toppers in Concert
4 juni: een weekend lang tante Maaike met nichtjes Indy & Jools
21 juni: mijn eerste hockey training was een groot succes
16 juli: kostelijk vermaakt in Grunn met Nicje & Arjan
19 juli: Tampie vertelt dat ze in blijde verwachting zijn van hun 1e kindje
29 t/m 31 juli: romantisch gedaan in Maastricht
1 augustus: contractverlenging Nic. Oud Direct Mail
2 augustus: Laura vertelt dat ze in blijde verwachting zijn van hun 1e kindje
6 augustus: kostelijk vermaakt tijdens Popweekend Schagen
7 augustus: alvast boodschappen gedaan voor mijn 25e verjaardag .. :)

Nog steeds verslaafd aan:
Jurjen (Bleeghh zo cliché, maar waar)
Lekker eten
Social Media
Liefde & gezelligheid
Buitenlucht
Ben & Jerry’s
Goede muziek
Grey’s Anatomy
Friends
Sauna avondjes met de meiden

Nieuwe verslavingen:
Knuffelen met mijn neefje
Mijn iPhone ♥
Markt in Alkmaar
Genieten van ons prachtige huisje

Voor nu weer voldoende informatie zodat we vanaf hier verder kunnen.
PS: Ook Maaike wie? en Strike a pose zijn voorzien van een update!

Eind december zette ik mijn CV op monsterboard. Ik had niet de illusie dat ik via dit medium mijn baan zou vinden, eerder via Linkedin, Twitter of zelfs via de ouderwetse brief maar het kon vast geen kwaad dacht ik. Ik was redelijk verbaasd toen ik per e-mail benaderd werd door Q-Logic of ik misschien interesse had in de functie van Marketing Assistent bij Nic. Oud Direct Mail te Heerhugowaard. De dame die mij benaderde had mijn CV op Monsterboard gezien en dacht dat er wellicht wel een match was. Er waren dus toch bureau’s die goed werk deden, en Monsterboard was blijkbaar zo gek nog niet!

Nog diezelfde week vertrok ik richting Heerhugowaard voor mijn sollicitatiegesprek. Een prettig, en bovenal gezellig gesprek met daarin een heuse Elevator Pitch. Toen ik deze tijdens mijn studie moest oefenen heb ik het hardst geroepen dat dit in de praktijk vast niet gevraagd zou worden……. Gelukkig ging het me goed af en tevreden reed ik naar huis. Toch slaat dan altijd de twijfel even toe. Heb ik wel de juiste dingen gezegd, was het niet tè gezellig en hoe zat het met die andere twee kandidaten. Afwachten, dinsdag zou ik wat horen.

Toen een dag later, op vrijdag, mijn telefoon ging was ik er niet gerust op. In een snelle hersenspinsel kon dit niet veel goeds betekenen, ik zou immers dinsdag pas wat horen. Snel bedacht ik me dat ze nu vast wilde vertellen dat ik het niet geworden was zodat ik niet het hele weekend in spanning zou zitten. Dat is lief, dacht ik nog.

Ineens kregen deze gedachten een andere wending toen ik hoorde dat ze me graag de baan aan wilde bieden. En zo kwam het dat ik nadat ik mijn CV op monsterboard zette, binnen drie weken via een werving- en selectiebureau mijn baan vond.

Inmiddels ben ik alweer ruim een maand aan het werk. Ik schrik ‘s ochtends nog steeds wakker, maar nu gelukkig met verplichtingen! Ik zit op mijn plek, voel me thuis binnen dit team en binnen deze organisatie.
Nynke van Q-Logic had gelijk, het kon wel eens een match zijn!

Al snel werd duidelijk dat mijn passie voor paarden niet iets tijdelijks was. Verzorgpony’s volgenden en na enkele jaren werd er op mijn 14e mijn eerste eigen paard gekocht. Ik was in de zevende hemel en was er niet meer weg te slaan. Jaren lang hebben mijn ouders veel tijd, geld en energie in mijn hobby gestoken. Het is me inmiddels al lang duidelijk dat ik zonder hen nooit zo van de paardensport had kunnen genieten.

Toen ik drie jaar geleden rond deze tijd mijn paard verkocht, verkocht ik ook veel spullen die er bij horen.. Dekens, dressuurzadel, trailer noem het maar op. Het enige wat overbleef was mijn springzadel, mijn trots mijn verjaardagscadeau. Man wat heb ik heerlijk ritjes op dit zadel gemaakt. Moeilijk vond ik het gek genoeg om hem op marktplaats te zetten. Het voelde alsof er dan een hoofdstuk afgesloten zou worden dat ik stiekem altijd nog een beetje open wilde laten.

Vandaag, nadat hij ruim een jaar te koop heeft gestaan, heb ik hem verkocht.
Noem me emotioneel, maar het paardenhoofdstuk is nu pas echt afgesloten, en dan komt weer dat besef.. Je weet pas wat je mist, als het er niet meer is..

Niks, noppes, nada .. Na enkele seconden kom ik er achter dat er niets in mijn agenda staat. Ik heb me niet verslapen, ik heb ‘gewoon’ geen baan, geen verplichtingen. Een tikkeltje ontevreden draai ik me nog een keer om en kom ik er rond 9 uur achter dat ik niet meer kan slapen. Ik sta op, en de jacht op een baan is weer geopend. Smeer een broodje, zet een kop thee en ga achter dat grote beeldscherm zitten. Ik zoek, zoek nog meer, vind, schrijf, verstuur, geniet even van dat euforische gevoel en wacht af.. Een proces dat mij inmiddels redelijk bekend is.

Mijn speciale dank gaat uit naar enkele bemiddelingsbureaus die stuk voor stuk beweren voor iedereen de juiste baan te kunnen vinden. Juist die bemiddelingsbureaus laten mij keer op keer weten niets voor me te kunnen doen. Want ja, starters functies dáár bemiddelen zij nou eenmaal niet in. Vanaf een jaar werkervaring ben je welkom.  Na een mail van mijn kant dat 10 maanden of 12 maanden werkervaring toch niet een heel groot verschil is, hoor je niets meer van deze professionele bureaus.
Dossier gesloten, niet interessant, zo gaat het blijkbaar in deze tijd.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben verre van verbitterd, en heb er alle vertrouwen in dat het goed komt, maar gemakkelijk is het niet. Een tijd geleden kwam ik een leuke vacature op het gebied van Social Media  tegen waar bij stond dat een creatieve sollicitatie enorm werd gewaardeerd. Dagen dacht ik na over de meest creatieve wijze van solliciteren en vol enthousiasme stuurde ik mijn pitch die kant op. Verbaasd was ik echter toen ik op een dag een dodelijk saaie standaard brief ontving waarin stond dat ik het niet geworden was. Ik denk dan practise what you preach, maar helaas gaat dat niet altijd op …

Het stadium van je moet je niet te beschikbaar opstellen ben ik allang gepasseerd, ik wil gewoon aan het werk! We weten allemaal dat het een werkgevers tijdperk is en dat er met mij nog minimaal 40 andere starters op dezelfde baan solliciteren ..

Ik ben jong, gezond, gemotiveerd, getalenteerd en wil gewoon aan het werk!
Dus, voor een ieder in het communicatie vak die nog om een collega verlegen zit, hier ben ik dan!

Voor meer informatie over mij, en mijn korte carrière verwijs ik je graag naar mijn Linkedin profiel.
Overige informatie is te vinden via de links aan de rechterkant van deze pagina.

Hopelijk tot gauw!

Heerlijk, Adele maakt mijn zaterdagavond compleet!

Dat voldane gevoel waarmee ik op vakantie ging had ik te danken aan een geslaagde ECN lustrum week! In juli werd mijn stagecontract omgezet naar een tijdelijk dienstverband van zes maanden en gedurende die tijd zou ik drie grote projecten oppakken. Twee daarvan waren het organiseren van een congres voor onze externe relaties, en het organiseren van een personeelsfeest, voor de naam zegt het al, het personeel.

Eind september vond in de Philharmonie te Haarlem het congres ‘Doorbaak naar Duurzaam’ – Meer dan technologie plaats. Dit congres stond in het teken van het 55-jarig bestaan van ECN, maar ook vanwege het aanstaande vertrek van directievoorzitter Ton Hoff en adjuct-directeur Kees van der Klein.

Gedurende deze dag werd er ondere andere door Ruud Lubbers (Voorzitter RvT ECN), Johan van de Gronden (Directeur WNF) en Paul Schnabel (Directeur Sociaal Cultureel Planbureau) gesproken over de noodzakelijke paradigmaveranderingen in ons denken en doen, die ervoor moeten zorgen dat de transitie naar een duurzame energiehuishouding daarwerkelijk plaatsvindt. Een hele mond vol, maar voor mij een interessante, en bijzonder leerzame middag.

Later die dag werd ook de toekomstige directievoorzitter van ECN aangekondigd. Paul Korting, nu nog werkzaam bij TNO, en naar eigen zeggen, als Zeeuw de frisse zeelucht wel gewend. Hij zal per 1 december Ton Hoff vervangen en als cadeau kreeg hij uit handen van Ton een fiets, om het grote terrein in Petten eens goed te verkennen.

 
De dag werd afgesloten met een borrel en een hoop complimenten van de aanwezigen. Ik heb die dag ontzettend genoten van de vele voorbereidingen die op zijn plek vielen en van alle tevreden gezichten! Een etentje met het communicatieteam deed mij doen beseffen dat het zonder hen niet was gelukt, en dat ik als pas afgestudeerde best trots mag zijn op deze prestatie. Voor een volledig en inhoudelijk verslag van deze dag, klik hier.

Er was echter niet veel tijd om in deze gelukkige roes te blijven hangen want twee dagen later stond ons personeelsfeest alweer op de agenda. Er moest nog wel het e.e.a. geregeld worden dus hup weer in de sneltreinmodus! Tussendoor wel een woord van dank aan vriendin Nicole voor het 4 staat tot 12 staat tot 40 staat tot 500 staat tot onmogelijke berekeningen in photoshop. *Bist een schat!

Het personeelsfeest werd gehouden in Igesz te Schagen en deze locatie gaf de mogelijkheid alle 1100 gasten te laten genieten van verschillende muzieksoorten. Zo stond de coverband Sesam in de grote zaal, liet Dorus (collega Joop Schilder) zijn kunsten zien in de ‘oude boom’ en stond ‘ECN band’ Tikkie Terug te knallen in een andere zaal. Onze hoofdact die avond was een vrouw die ik zelf nog niet eerder live had horen zingen. Maar oh, wat is ze goed!
Karin Bloemen, een mooie verschijning en een dijk van een stem.

Gedurende het feest waren er al veel woorden van dank namens de directie en zwevend ging ik naar huis, wat een week! 

Die maandag ontving ik een groot boos bloemen en als klap op de vuurpijl hadden de heren ook besloten dat een ‘gratificatie’ voor mijn harde werk wel op zijn plaats was. *Jeuj!! Een betere start van mijn carrière had ik me dus niet kunnen wensen. Nu rest mij nog de implementatie van een digitale nieuwsbrief binnen 1,5 maand en de zoektocht naar een nieuwe baan.

We zullen zien wat 2011 mij te bieden heeft!