Ruim vijftien jaar geleden begon ik met paardrijden. Al jaren stond er een eigen paard op mijn verlanglijstje, maar slim als dat mijn ouders zijn lieten ze me eerst een aantal jaren op een manege rijden. Wekelijks had ik les, zaterdag ochtend om 11 uur. Vanaf 9 uur was ik op de manege te vinden.. Paardjes borstelen, aaien, kijken en nog meer borstelen. Die geur van paarden had een rustgevende werking op mij, heerlijk vond ik het!
Al snel werd duidelijk dat mijn passie voor paarden niet iets tijdelijks was. Verzorgpony’s volgenden en na enkele jaren werd er op mijn 14e mijn eerste eigen paard gekocht. Ik was in de zevende hemel en was er niet meer weg te slaan. Jaren lang hebben mijn ouders veel tijd, geld en energie in mijn hobby gestoken. Het is me inmiddels al lang duidelijk dat ik zonder hen nooit zo van de paardensport had kunnen genieten.
Toen ik drie jaar geleden rond deze tijd mijn paard verkocht, verkocht ik ook veel spullen die er bij horen.. Dekens, dressuurzadel, trailer noem het maar op. Het enige wat overbleef was mijn springzadel, mijn trots mijn verjaardagscadeau. Man wat heb ik heerlijk ritjes op dit zadel gemaakt. Moeilijk vond ik het gek genoeg om hem op marktplaats te zetten. Het voelde alsof er dan een hoofdstuk afgesloten zou worden dat ik stiekem altijd nog een beetje open wilde laten.
Vandaag, nadat hij ruim een jaar te koop heeft gestaan, heb ik hem verkocht.
Noem me emotioneel, maar het paardenhoofdstuk is nu pas echt afgesloten, en dan komt weer dat besef.. Je weet pas wat je mist, als het er niet meer is..
