Inmiddels ben ik alweer een tijdje in Nederland en heb ik afgelopen vrijdag mijn laatste Frankrijk tentamen gemaakt met daaropvolgend een eindgesprek over mijn ervaringen als uitwisselingstudent. Nou niet het meest leuke gesprek omdat ik helaas weinig positieve berichten had voor mijn docenten. Ik zat vol met vragen over hoe nu verder? Hoe kom ik aan mijn punten? En wat voor opdrachten moet ik nog doen om het succesvol af te ronden? Vragen waar mijn docenten helaas weinig raad mee wisten. Ja, dat moeten we allemaal nog maar eens bekijken was het antwoord dat ik kreeg. Nou niet echt het antwoord waar ik op hoopte maar afwachten lijkt weer de enige optie die mij is gegeven.
Ook ben ik druk aan het peinzen over mijn financiële crisis en de daarbij behoordende issue, where to find a nice job!?
En niet te vergeten; wanneer ga ik mijn spullen in Hippo uitzoeken om mee te nemen naar Schagen en waar laat ik het allemaal?
Je zou zeggen dat dit allemaal een hele relaxte bezigheid moet zijn. Maar zoals sommigen van jullie misschien weten heb ik er moeite mee wanner dingen onduidelijk zijn. Ik heb vaste plannen nodig, een datum wanneer iets moet gebeuren en het liefst ook nog een tijdstip. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel onduidelijkheid en dat is nu juist wat mijn leven op het moment een beetje is.
Het is onduidelijk wat ik nog voor school moet doen omdat de docenten zelf volgens mij ook niet helemaal goed weten wat nou eigenlijk de bedoeling is. Het is onduidelijk waar ik zal gaan werken omdat ik zelf misschien een te groot eisen pakket heb. Neemt niet weg dat mijn financiële crisis toch snel eens opgelost zal moeten worden.. Wordt het dan toch een baantje als postbode of barmeisje? Het is onduidelijk wat Jurjen en ik gaan doen qua wonen en ook waar.. We zijn donderdag bij een huis gaan kijken in Schagen, maar dat was toch niet helemaal naar onze wens. Wordt het dan misschien toch Haarlem of moeten we gewoon in Schagen blijven zoeken? Ondertussen staan bijna al mijn spullen nog bij mijn ouders en begin ik me af te vragen waar ik die in hemelsnaam allemaal moet laten.. Ook begint mijn auto het zo langzamerhand redelijk te begeven. Handvaten die eraf vallen, je kan het zo gek niet bedenken of het valt van mijn auto af. Volgens mijn vader nog een prrrrima auto om in te rijden, maar volgens mij een onveilig ding waarmee ik zeker weten weer een keer stil kom te staan.
Misschien niet de grootste zaken om je als jong meisje druk over te maken maar ik kan hier gerust uren over piekeren. Zou ik dan toch een vorm van autisme bezitten? Dat wanneer er te veel dingen veranderen in mijn leven ik in paniek raak. Heb ik dan echt zoveel structuur in mijn leven nodig om alles een beetje op de rit te houden?
De tijd zal het me leren….
2 Reacties
juni 10, 2009 at 3:19 pm
“De tijd zal het me leren” is inderdaad het meest positieve wat je hier schrijft, maar uit deze zin blijkt toch wel dat je een heel intelligent meissie bent en dat ook deze zorgen morgen weer verdwenen zullen zijn… alles komt op z’n tijd, en iets te snel willen doen is ook niet goed, rustig alles laten bezinken en dan de goede besluiten nemen !
Succes !!
Ik heb er hier ook nog één die rond loopt zonder baantje, verveelt zich best, wel jammer want ze zou zo’n fijne zomer kunnen hebben als ze iets te doen had !
Heel veel liefs en tot schrijvens maar weer !
juni 10, 2009 at 8:07 pm
Lieve Sien,
Bedankt voor je berichtje! Ik heb je een mail gestuurd want ik kon niet op je blog komen.
Jammer dat Mickey zich verveeld! Hopelijk komt er nog iets op haar pad.
Heel veel liefs terug!